นพ.วีระพันธ์ สุวรรณนามัย สมาชิกวุฒิสภา โพสต์ผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัววันนี้ (25 เม.ย.) ระบุว่า เตือนมาตลอด พร้อมย้ำว่า ไม่คิดล้มบัตรทอง แต่กำลังชี้ถึงปัญหาและพยายามทำให้ดีขึ้น โรงพยาบาลรัฐกำลังล้ม และท้ายที่สุด คนที่จะเดือดร้อนคือประชาชน ซึ่งมีข่าวในแวดวงสาธารณสุขที่น่าเป็นห่วงหลายเรื่อง ดังนี้
เรื่องที่ 1 สงครามในกรุงเทพ: UHOSNET vs สปสช.เขต 13 เครือข่ายโรงเรียนแพทย์ UHOSNET ประกาศจะดำเนินคดีทางกฎหมาย หาก สปสช.เขต 13 กรุงเทพ ไม่ยกเลิกมติที่ประชุมวันที่ 9 เม.ย. ซึ่งเปลี่ยนวิธีจ่ายเงินค่าบริการผู้ป่วยนอก (OP) มาเป็นระบบ point system ส่งผลให้โรงพยาบาลได้รับเพียง 79-88% ของค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจริง และที่หนักยิ่งกว่า มติดังกล่าวออกโดยประธานแต่เพียงผู้เดียว ทั้งที่มีกรรมการคัดค้าน โดยไม่มีการลงคะแนนเสียง สำหรับโรงพยาบาลในกรุงเทพที่รับส่งต่อคนไข้จากทั่วประเทศอยู่แล้ว การถูกตัดรายได้อีก 12-21% คือแรงกระแทกที่รับไม่ได้ในสภาวะที่เงินบำรุงกำลังติดลบอยู่
เรื่องที่ 2 ตัวเลขที่บอกว่าระบบกำลังพัง โรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข 902 แห่ง มีเงินบำรุงติดลบแล้วถึง 495 แห่ง คิดเป็น 55% ปี 2566 ตัวเลขนี้อยู่ที่ 18% เท่านั้น ใน 2 ปี พุ่งจาก 18% เป็น 55% นี่ไม่ใช่วิกฤติ นี่คือการล่มสลายแบบช้าๆ เงินบำรุงหายไปปีละประมาณ 15,000 ล้านบาท ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยน คำนวณเองได้เลยว่าจะถึงจุดแตกเมื่อไร เมื่อโรงพยาบาลไม่มีเงิน สิ่งที่จะเกิดขึ้นตามลำดับคือ ซื้อยาไม่ได้ ซ่อมเครื่องมือไม่ได้ จ่ายโอทีไม่ได้ แล้วบุคลากรก็ทยอยลาออก ท้ายที่สุดคือคิวรักษายาวขึ้น คุณภาพการรักษาลดลง และคนที่ไม่มีเงินซื้อประกันเอกชน ซึ่งก็คือคนส่วนใหญ่ของประเทศ คือคนที่รับผลกระทบเต็มๆ
เรื่องที่ 3 หมอและพยาบาลต่างจังหวัดกำลังจะหายไป “ฉ.11” คือเงินค่าตอบแทนพิเศษที่สร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี 2548 เพื่อจูงใจให้บุคลากรทางการแพทย์ยอมทำงานในพื้นที่ทุรกันดาร พื้นที่ชายแดน พื้นที่เสี่ยงภัย แทนที่จะลาออกไปทำโรงพยาบาลเอกชนในเมือง แต่รัฐบาลที่เคยจัดสรรเงินส่วนนี้ให้ 100% คิดเป็นประมาณ 7,500 ล้านบาท ปัจจุบันเหลือแค่ 20% หรือราว 1,500 ล้านบาทเท่านั้น ที่เหลืออีก 80% โรงพยาบาลต้องควักเงินบำรุงของตัวเองจ่ายให้บุคลากร รวมแล้วกว่า 5,000 ล้านบาทต่อปี
เรื่องที่ 1 สงครามในกรุงเทพ: UHOSNET vs สปสช.เขต 13 เครือข่ายโรงเรียนแพทย์ UHOSNET ประกาศจะดำเนินคดีทางกฎหมาย หาก สปสช.เขต 13 กรุงเทพ ไม่ยกเลิกมติที่ประชุมวันที่ 9 เม.ย. ซึ่งเปลี่ยนวิธีจ่ายเงินค่าบริการผู้ป่วยนอก (OP) มาเป็นระบบ point system ส่งผลให้โรงพยาบาลได้รับเพียง 79-88% ของค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจริง และที่หนักยิ่งกว่า มติดังกล่าวออกโดยประธานแต่เพียงผู้เดียว ทั้งที่มีกรรมการคัดค้าน โดยไม่มีการลงคะแนนเสียง สำหรับโรงพยาบาลในกรุงเทพที่รับส่งต่อคนไข้จากทั่วประเทศอยู่แล้ว การถูกตัดรายได้อีก 12-21% คือแรงกระแทกที่รับไม่ได้ในสภาวะที่เงินบำรุงกำลังติดลบอยู่
เรื่องที่ 2 ตัวเลขที่บอกว่าระบบกำลังพัง โรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข 902 แห่ง มีเงินบำรุงติดลบแล้วถึง 495 แห่ง คิดเป็น 55% ปี 2566 ตัวเลขนี้อยู่ที่ 18% เท่านั้น ใน 2 ปี พุ่งจาก 18% เป็น 55% นี่ไม่ใช่วิกฤติ นี่คือการล่มสลายแบบช้าๆ เงินบำรุงหายไปปีละประมาณ 15,000 ล้านบาท ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยน คำนวณเองได้เลยว่าจะถึงจุดแตกเมื่อไร เมื่อโรงพยาบาลไม่มีเงิน สิ่งที่จะเกิดขึ้นตามลำดับคือ ซื้อยาไม่ได้ ซ่อมเครื่องมือไม่ได้ จ่ายโอทีไม่ได้ แล้วบุคลากรก็ทยอยลาออก ท้ายที่สุดคือคิวรักษายาวขึ้น คุณภาพการรักษาลดลง และคนที่ไม่มีเงินซื้อประกันเอกชน ซึ่งก็คือคนส่วนใหญ่ของประเทศ คือคนที่รับผลกระทบเต็มๆ
เรื่องที่ 3 หมอและพยาบาลต่างจังหวัดกำลังจะหายไป “ฉ.11” คือเงินค่าตอบแทนพิเศษที่สร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี 2548 เพื่อจูงใจให้บุคลากรทางการแพทย์ยอมทำงานในพื้นที่ทุรกันดาร พื้นที่ชายแดน พื้นที่เสี่ยงภัย แทนที่จะลาออกไปทำโรงพยาบาลเอกชนในเมือง แต่รัฐบาลที่เคยจัดสรรเงินส่วนนี้ให้ 100% คิดเป็นประมาณ 7,500 ล้านบาท ปัจจุบันเหลือแค่ 20% หรือราว 1,500 ล้านบาทเท่านั้น ที่เหลืออีก 80% โรงพยาบาลต้องควักเงินบำรุงของตัวเองจ่ายให้บุคลากร รวมแล้วกว่า 5,000 ล้านบาทต่อปี